زليخا مغرور قصه اش بود، زليخا به همنشيني با نام يوسف مينازيد.

زليخا بر بلندای قصه رفت و گفت : رونق اين قصه همه از من است،

اين قصه بوی زليخا ميدهد.

کجاست زنی که چون من شايسته ی عشق پيامبری باشد، تا بار ديگر قصه ای اين چنين زيبا شود؟

قصه ديگر نازيدن زليخا را تاب نياورد و گفت :

بس است، زليخا! بس است.

از قصه پايين بيا که اين قصه اگر زيباست، نه به خاطر تو که زيباِی همه از يوسف است.

زليخا گفت من عاشقم و عشق رنگ و بوی هر قصه ای است.

عمری است که نامم را در حلقه ی در میکده عشق مینویسند.

قصه گفت:

تو همانی که بر عشق چنگ انداختی .

تو آنی که پيراهن عاشقی را به نامردی دريدی ، تو آمدی و قصه بوی خيانت گرفت، بوي خدعه و نيرنگ.

از قصه ام بيرون برو تا يوسف بماند وراستی.

زليخا گريست واز قصه بيرون رفت.

خدا گفت:زليخا برگرد که قصه ی جهان، قصه ی پر زليخاست و هر روز هزاران پيراهن پاره می شود از پشت .

اما زلخايی بايد، تا يوسف، زندان بر او برگزيند.

و قصه را و يوسف را، زيبايی همه اين بود.

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم

که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخارا

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز هم پنهانی تو را هم آرزو کردم

تا کی چو باد سر بدوانی به وادی ام

ای کعبه مراد ببین نا مرادی ام

چون لاله ام ز شعله عشق تو یادگار

داغ ندامتی ست که بر دل نهادی ام

رفتی به کوی دیگر و بردی مرا ز یاد

من هم روم به گور که دیگر زیادی ام

مرغ بهشت بود ام افتادمت به دام

اما تو طفل بودی و از دست دادی ام

گفتی خمار عشق به تریاک صبر کش

من خود به این کشنده ی بی پیر عادی ام

فرزند سر فراز خدا را چه عیب داشت

ای مادر فلک که سیه بخت زادی ام

شب ها به ماه دیده تورا یاد می کنم

با مه فسانه گفتم و فریاد می کنم

شاید تو هم به ماه کنی ماه من نگاه

با این خیال خاطر خود شاد می کنم

خجل شد ز جوانی که زندگانی نیست

به زندگانی من فرصت جوانی نیست

من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار

خدای شکر، که این عمر جاودانی نیست

همه به گریه ابر سیه گشودم چشم

در این افق که فروغی ز شادمانی نیست

نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ وبس

به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست

ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند

به جان خواجه که این شیوه ی شبانی نیست

آسمان صاف است و با ما ابر دارد

می شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد

از غم غربت گرفته آیینه ی عمرم غباری

که آفتاب روشنم گویی نقاب از ابر دارد

این زمان زندانیان ببینی به ظاهر زنده اما

زندگی چون مرده با اینها فشار قبر دارد

آفرینش را مسائل بسکه لاینحل و بغرنج

نی جوابش جفر داند،نی حسابش جبر دارد

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها ام

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت

تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت

امید خسته ام تا چند گیرد با اَجل کُشتی

بمیرم یا بمانم،پادشا ها چیست فرمانت؟

شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل

میان گریه می گفتم که:کو ای ملک،سلطانت؟

چه شب های که چون سایه خزیدم پای قصر تو

به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

امان ای سنگ دل از درد واندوه فراوانت

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران،وای به حال دگران

می روم تا به صاحب نظری باز رسم

مَحرَم ما نبود دیده ی کوته نظران

دل چو آیینه اهل صفا می شکنند

که ز خود بی خبرند این ز خدا بی خبران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

که این بود عاقبت کار جهان گذران

برو ای دوست که ترک تو ستمگر کردم

حیف از آن عمر که در پای تو من سر کردم

عهد و پیمان تو با ما و ، وفا با دگران

ساده دل من که قسم های تو باور کردم

به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود

ز آن همه ناله که من پیش تو کافر کردم

تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار

گشتم آواره و ترک سر و همسر کردم

در و دیوار به حال دل من زار گریست

هرکجا ناله ناکامی خود سر کردم

در غمت داغ پدر دیدم وچون در یتیم

اشک ریزان هوس دامن مادر کردم

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

دیده را حلقه صفت دوخته بر در کردم

ای غنچه خندان چرا خون در دل ما می کنی

خاری به خود می بندی و ما را ز سر وا می کنی

از تیر کج تابی تو آخر کمان شد قامتم

کاخت ای نگون باد ای فلک با ما چه بد تا می کنی

آتش پرید از تیشه ات امشب مگر ای کوهکن

از دست شیرین درد دل با سنگ خارا می کنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال

سخت است ای وحشی غزال، اما چه زیبا می کنی

امروز ما بیچارگان امید فرداییش نیست

این دانی و با ما هنوز امروز و فردا می کنی

دیدم به آتش بازیت شوق تماشایی به سر

آتش زدم در خود بیا گر خود تماشا می کنی

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

در گوشه میخانه هم ما را تو پیدا می کنی

ز دو دیده خون فشانم زغم ات شب جدای

چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایی

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت

که رقیب در نیاید به بهانه گدایی

به کدام ملت هستیم؟ به کدام مذهب هستیم

که کشند عاشقی را که تو عاشقان چه دانی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادن

که برون در چه کردی که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم همه پاک باز دیدم

چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر میزدم من که یکی ز دربرآمد

که درا درا عراقی که تو هم ازآن مایی

حمید طوقی

با یک دل غمگین به جهان شادی نیست

تا یک ده ویران بود آبادی نیست

تا در همه جهان یکی زندان هست

در هیچ کجای عالم آزادی نیست

عزادارم برای عشق

برای مردن احساس

رای ضجه گندم به زیر ضربه های داس.

کنار ضربه های یاس

عزادارم برای من منی که بی تو خاموشم

منی که پرپر زخمی لباس مرگو می پوشم

پرم از ترس تنهایی زحس بی تو جون دادن

غریبه مثه احساس وداع ودست تکون دادن

عزادارم برای تو... توکه کم میشی و کمتر

تو که با تلخی ونفرت شدی هم خاک وهم بستر

اگه می موندی با اشکام جا نمی موندی

با بغضی که فرو خوردم با عکسهایی که سوزوندم

عشق يعني حســــرت شبهاي گرم

عشق يعني يـــــــــاد يک روياي نرم

عشق يعني يــــــــــک بيابان خاطره

عشق يعني ديــــــــــوار بدون پنجره

عشق يعني گفتني با گـــــــوش کر

عشق يعني ديدني با چشــــم کور

عشق يعنـــي تا ابد بي سرنوشت

عشق يعني آخر خط بهشـــــــــــت

عشق يعني گم شدن در لحظه ها

عشق يعني آبــــــــي بـــــــي انتها

عشق يعني يـــک سوال بي جواب

عشق يعني راه رفــــتن روي خواب

عشق یعنی با تو خواندن از جنون

آنگاه که ضربه های تیشه زندگی را بر

ریشه آرزوهایت حس می کنی

بیاد بیاور که زیبایی شهاب ها از شکستن

قلب ستاره هاست

حمید طوقی

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

دستهايش با پوششي زير گچ پنهان بود

دلم ميسوخت که بيخود هاي هوي ميکرد

چرا که آن ته کلاسي ها لواشک بين هم تقسيم مي کردند

تساوي را نوشت

1=1

به ناگه يکي از شاگردان از جا برخاست

هميشه بايد يک نفر برخيزد

به آرامي سخن سر داد

که آيا 1=1 است

معلم با خشمگيني فرياد زد

آري

ولي شاگرد با پوز خندي گفت

اگر يک انسان واحد يک بود

ديوار چين را چه کسي بنا کرده بود؟

اگر يک انسان واحد يک بود

پس چه کسي کمرش زير فقر خم ميشد؟

اگر يک انسان واحد يک بود

چه کسي اين راد مردان را فنا ميکرد؟

و اين آزاد مردان را در بند

معلم با صدايي که در خود ميلرزيد

گفت

در جزوء هاي خود بنويسيد

که يک با يک مساوي نيست

هرگز

هر کسی هم نفسم شد

دست آخر قفسم شد

من ساده به خیالم

که همه کار کسم شد

اونکه عاشقانه خندید

خنده های من دزدید

پشت پلک مهربونی

خواب یک طوطئه میدید

رسیده ام به نا کجا

خسته از این حال و هوا

حدیث تنگیست مرا

طاقت من نیست بیا

دلم میسوزد از باغی که میسوزد

مرا آشفته می دارد چنین آشفته بازاری

تمام عمر بستیم شکستیم

به جز بار پشیمانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ

نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

چه رنجی از محبت ها کشیدیم

برهنه پا به تیغستان دویدیم

نگاه آشنا در این همه چشم

ندیدیم ندیدیم ندیدیم

سبک بالان ساحل ها ندیدند

به دوش خسته گان باریست دنیا

مرا در اوج حسرت ها رها کرد

عجب یار وفا داریست دنیا

میان آنچه باید باشدو نیست

عجب فرسوده دیواریست دنیا

عجب خواب پریشانی ایست دنیا

عجب آشفته بازاریست دنیا

عجب بیهوده تکراریست دنیا